Nov 28,2014 04:24:18 PM IST
 

પાંખ વગરનું પારેવું

Apr 19, 2013 21:03 Supplements > Kids World
 
comment     E-Mail     Print    
 
Viewed: 2129
Rate: 3.1
Rating:
Bookmark The Article

વહેલી સવારે નિશાળે જવા માટે નીકળેલો રોહન રસ્તામાં જ એક દૃશ્ય જોઈને હેબતાઈ ગયો. બાવળના છાંયે એક પારેવું ઘૂઘૂઘૂ કરતું બેઠું હતું પણ દુઃખની વાત એ હતી કે તેને પાંખો ન હતી. રોહન પારેવાની સામે તાકી રહ્યો હતો એટલામાં તો પારેવું બોલ્યું, "હેલો રોહન." પારેવાને બોલતું સાંભળીને રોહન ગભરાયો. પારેવું ધીમેથી બાવળની ઝાડીમાંથી બહાર આવ્યું અને ફરી બોલ્યું, "રોહન, તારે ગભરાવાની જરૂર નથી. મારું નામ ધ્રુવ છે. તું રોજ આ રસ્તે જાય છે એટલે હું તને ઓળખું છું." હવે રોહનના મોં પર થોડી હળવાશ આવી. તે બોલ્યો, "અરે વાહ, તું તો સરસ બોલે છે. તારી સાથે વાતો કરવાની મજા આવશે પણ મારે નિશાળ જવાનું મોડું થાય છે." પારેવું તરત જ છેક રોહનના પગ પાસે આવી ગયું અને બોલ્યું, "મારે પણ નિશાળે આવવું છે." રોહનને તો તેની દોસ્તી ગમી ગઈ. તરત જ તેણે પારેવાને ઊંચકીને દફતરમાં મૂકી દીધું. નિશાળમાં બે-ત્રણ પિરિયડ સુધી તો બધું બરાબર ચાલ્યું.

થોડા કલાકો વીત્યા પછી પારેવું દફતરમાં મૂંઝાઈ રહ્યું હતું અને તેને ભૂખ પણ લાગી હતી. તેણે રોહનને બહાર કાઢવા માટે વિનંતી કરી પણ રોહન ચાલુ પિરિયડે કંઈ કરી શકે તેમ ન હતો. દફતરમાં ખૂબ મૂંઝાયેલા પારેવાએ જેવું સહેજ ઘૂઘૂઘૂ કર્યું કે આખા ક્લાસમાં હસાહસ થઈ અને બધાનું ધ્યાન રોહનના દફતરમાંથી આવતા અવાજ તરફ ગયું. શિક્ષકે જેવું રોહનનું દફતર ખોલ્યું કે તેમાંથી પારેવું બહાર નીકળ્યું. બધા પાંખ વગરના પારેવાને જોઈને એકદમ સ્તબ્ધ હતા એવામાં તો પારેવું બોલ્યું, "સોરી સાહેબ, તમે રોહનને કંઈ સજા ન કરતા, એમાં એનો કંઈ વાંક નથી. મને એમ કે હું લાંબો સમય દફતરમાં રહી શકીશ પણ મને અંદર ખૂબ જ ગભરામણ થતી હતી એટલે મેં ક્લાસને ડિસ્ટર્બ કર્યો." શિક્ષક તો આ સાંભળીને હસી જ પડયા. હવે તો આખો ક્લાસ પારેવાની આસપાસ વીંટળાઈ ગયો. શિક્ષકે તેને પૂછયું, "તારી પાસે પાંખો કેમ નથી અને તને અમારા જેવું બોલતા કેવી રીતે આવડયું?" પારેવું બોલ્યું, "હું સાવ બચ્ચું હતું ત્યારે એક વાર મને એક મોટો વીજળીનો ઝટકો લાગ્યો હતો. તેમાં મારી બેઉ પાંખો બળી ગઈ અને ખબર નહીં કેમ પણ મને માણસો જેવું બોલતા અને સમજતા આવડી ગયું. બસ, ત્યારથી આ સ્થિતિ છે. મારે ભણવું છે સર. શિક્ષકે પૂછયું, "તારે ભણવાની શી જરૂર છે? તું વળી ભણીને શું કરીશ?" પારેવું બોલ્યું "સર મેં સાંભળ્યું છે કે શિક્ષણ આંખોની ગરજ સારે છે, મેં અકસ્માતે પાંખો ભલે ગુમાવી હોય, પણ હું શિક્ષણ મેળવીને એનું સાટુ વાળી લઈશ. તમે મને નિશાળમાં રાખશોને?" પારેવાની આવી વાત સાંભળીને તરત જ બધાં બાળકોએ હસાહસ કરી મૂકી. બોલી શકતા પાંખ વગરના પારેવાને નિશાળમાં રાખવું કે નહીં તેની આખી વાત આચાર્ય સુધી પહોંચી. પારેવાની ભણવાની પ્રબળ ઈચ્છા જોઈને છેવટે વેકેશન પતે પછી ઊઘડતી નિશાળમાં પારેવું શાળામાં આવી શકશે તેમ નક્કી કરવામાં આવ્યું. પારેવા સાથે ભણવા મળશે એવી વાત સાંભળીને બાળકોને તો મજા પડી ગઈ.

- મેહુલ મકવાણા
બોધ

પક્ષીઓને પાંખ હોય છે, જ્યારે માનવી પાસે આવડત અને કુશળતાની પાંખો હોય છે. ભણતર એ માણસની પાંખો છે, જે સફળતાના આકાશમાં ઉડાન ભરાવે છે.

 
Share This


 
 
   
blog comments powered by Disqus
 
Most Popular
Columns/Editorial
 
© Reproduction in Whole or in part without written permission is prohibited.
investorsgrievance@sandesh.com