popular-author-devendra-patel-novel-savyamprabha-article-25
  • Home
  • Supplements
  • Sanskar
  • ‘હું તો સરસ જ લાગું છું પણ તને જોવાનો સમય જ ક્યાં છે!’

‘હું તો સરસ જ લાગું છું પણ તને જોવાનો સમય જ ક્યાં છે!’

 | 10:19 am IST
  • Share

 

 

 

બીજો દિવસ  

સાંજના સમયે વશેશ્વર તળાવની પાળ પર પલાશના એક વૃક્ષ નીચે સ્વાતિ અને સુકુમાર બેઠેલાં છે. મંદ મંદ પવન વહે છે. સરોવરમાં પણ નાનાં નાનાં મોજાં ઊઠીને શમી જાય છે.

સુકુમાર બોલ્યોઃ સ્વાતિ, હવે તેં શું વિચાર્યું?’

શાનું?’

આપણાં લગ્નનું સ્તો. બેબી સુલેખા તો તારા અન્ન-જળત્યાગના સંકલ્પથી સાજી થઈ ગઈ. તારી માનતાને કારણે ર્પૂિણમાનો ચંદ્ર ઉગ્યો જ નહીં અને બેબી એક ઔસાઇકોલોજિકલ ફોબિયામાંથી બહાર આવી ગઈ. હવે તો તે સ્કૂલમાં પણ જશે.

હા…સુકુમાર

તો આપણે હવે લગ્ન કરી લઈએ.

સ્વાતિ મૌન રહી.

સુકુમારે પૂછયુંઃ સ્વાતિ, કેમ કાંઈ બોલી નહીં?’

બેબી સાજી થઈ, પરંતુ હું હજુ સ્વસ્થ નથી.

કેમ?’

મારાથી મારી બહેનનું દુઃખ જોવાતું નથી. તે ભરજુવાનીમાં વિધવા થઈ છે. એના જેવી પવિત્ર સ્ત્રી મેં કદી જોઈ નથી. મને એ સમજાતું નથી કે ભગવાને મારી બહેનને જ આટલું બધું દુઃખ કેમ આપ્યું? મને એ દુઃખ કેમ ન આપ્યું?’

ભગવાનની ઈચ્છાને કોણ સમજી શકે?’

સ્વાતિ બોલીઃ સુકુમાર, મારી બહેન અને મારું શરીર જુદાં છે. અમારા બંનેનો આત્મા એક જ છે. એનું સુખ એ મારું સુખ છે અને એનું દુઃખ એ મારું દુઃખ છે.

એટલે તું મારી સાથે લગ્ન કરવા માંગતી નથી?’ઃ સુકુમારે પૂછયું.

ના. એવું નથી, પરંતુ મારે હજુ પૂરેપૂરા સ્વસ્થ થવાની વાત છે. મારી બહેન સફેદ સાડી પહેરતી હોય અને હું પાનેતર પહેરીને લગ્ન કેવી રીતે કરું? મારી બહેનનું સંસારસુખ છીનવાઈ ગયું હોય અને હું ઘરસંસાર કેવી રીતે માંડું?’

તો તું શું કરવા માંગે છે?’

સ્વાતિ બોલીઃ જો સુકુમાર, મારા મનમાં તારા સિવાય બીજું કોઈ નથી, પરંતુ મને થોડો સમય જોઈએ છે. હું લગ્ન કરીશ તો તારી સાથે જ કરીશ. તારા સિવાય બીજા કોઈનીયે સાથે નહીં કરું.

પ્રોમિસ?’

સ્વાતિ બોલીઃ હા, સુકુમાર ગોડ પ્રોમિસ.

સુકુમાર બોલ્યોઃ ઠીક છે, હું પણ તને વચન આપું છું કે લગ્ન કરીશ તો તારી સાથે જ કરીશ નહીંતર કોઈનીયે સાથે લગ્ન નહીં કરું. હું તારી હામાટે રાહ જોઈશ.

થેંક્સ, સુકુમાર

સ્વાતિ, મારી ઈચ્છા છે કે આપણે બધા સ્વયંપ્રભાને સમજાવીએ કે…!

શું?’

બોલતાં મારી જીભ ઊપડતી નથી, પરંતુ હવે હિંમત કરીને બોલી જ નાંખું છું.

બોલ.

સ્વયંપ્રભાને સમજાવી દઈએ કે તે પુનર્લગ્ન કરી લે. તે હજી યુવાન છે સમય બદલાયો છે.

હા…હું એવું જ ઈચ્છું છું, પણ હવે એક વિધવા સાથે લગ્ન કોણ કરશે?’

સ્વાતિએ મૂંઝવણ વ્યક્ત કરી.

સુકુમાર બોલ્યોઃ મને લાગે છે કે સ્વયંપ્રભા માટે તો ડો. શાશ્વત જ યોગ્ય છે. આમેય ડો. શાશ્વતે હજુ લગ્ન કર્યાં નથી. એમની સગાઈ તો તારી બહેન સાથે જ થઈ હતીને!

હા…પણ ડો. શાશ્વત લેડી લીલાવતીના પુત્ર છે. એટલા મોટા ઘરનો માણસ એક વિધવા સાથે લગ્ન કરવા તૈયાર થાય ખરો?’

સુકુમાર બોલ્યોઃ આપણે સ્વયંપ્રભાને સમજાવીએ તો ખરા?’

ઠીક છે. હું પણ મારાં મમ્મી-પપ્પાને આ વાત કરીશ આજે.

અને એટલામાં ફરી આકાશમાં નાની નાની વાદળીઓ તરતી દેખાઈ. એક કોયલ ટહુકો કરી રહી. વાતાવરણ ખુશનુમા બની ગયું. થોડી વાર પછી સુકુમાર બોલ્યોઃ સ્વાતિ, હું તારા હાથને સ્પર્શ કરી શકું?’

સ્વાતિએ સુકુમારની આંખોમાં આંખો પરોવતાં કહ્યુંઃ હા… અડને, મેં ક્યાં ના પાડી છે? અને સુકુમારે હળવેથી સ્વાતિનો હાથ પકડી લીધો. સ્વાતિ પણ સુકુમારની આંખોમાં આંખ પરોવી રહી. એણે સ્મિત આપતાં કહ્યુંઃ બસ, આજે આટલું જ.

હવે અંધારું થવા આવ્યું હતું. સુકુમારે હજુ સ્વાતિનો હાથ છોડયો નહોતો.

૦ ૦ ૦  

બીજા દિવસે સવારે વસંતરાય અને વાસંતીબહેન ઘરના પ્રાંગણના હીંચકા પર બેઠેલાં હતાં. સ્વયંપ્રભા હજુ તેના શયનખંડમાંથી નીચે આવી નહોતી. સ્વાતિ આજે વહેલી તૈયાર થઈ નીચે આવી.

વાસંતીબહેને પૂછયુંઃ સ્વાતિ બેટા, આજે વહેલી ઊઠી ગઈ?’

હા…મમ્મીઃ કહેતાં એ સામેની પાટ પર બેઠી.

થોડી વાર પછી સ્વાતિ ફરી બોલીઃ મમ્મી, આજે હું તમને એક વાત કહેવા આવી છું.

કઈ વાત બેટા?’

સ્વાતિ બોલીઃ મમ્મી, તમને ખરાબ તો નહીં લાગેને!

ના.

સ્વાતિ બોલીઃ મમ્મી, મારી બહેન સ્વયંપ્રભા હજુ યુવાન છે. એનું ફરી લગ્ન ન કરી શકાય?’

વાસંતીબહેન અને વસંતરાય સ્તબ્ધ થઈને સ્વાતિ સામે જોઈ રહ્યાં.

વાસંતીબહેને પૂછયુંઃ આવો વિચાર તને કેવી રીતે આવ્યો?’

સ્વાતિ બોલીઃ મમ્મી, હવે જમાનો બદલાયો છે. કોઈ વિધવા આખી જિંદગી વિધવા જ રહે તે સમય ગયો. મારી બહેન હજુ યુવાન છે, એને પરણાવી દોને!

વાસંતીબહેન વસંતરાય સામે જોઈ રહ્યાં. બંનેના ચહેરા પર પ્રશ્નાર્થ હતો. કોઈએ કોઈ જવાબ ન આપ્યો.

સ્વાતિ બોલીઃ તમે કાંઈ કેમ બોલ્યાં નહીં?’

વાસંતીબહેન બોલ્યાંઃ બેટા, હવે એક કામ કર…પહેલા તું લગ્ન કરી લે અને સ્વયંપ્રભાને તું જ પૂછી લેજે. એ હા પાડતી હોય તો અમે વિચારીશું.

વસંતરાય બોલ્યાઃ પણ ધારો કે આપણે તેમ વિચારીએ તો પણ એક વિધવા માટે સારો મુરતિયો લાવવો ક્યાંથી?’

સ્વાતિ બોલીઃ ડો. શાશ્વત છે જને! તમે એમની આંખોમાં ના જોયું? તેઓ આજે પણ મારી બહેનને જ ચાહતા હોય તેમ લાગે છે.

વાસંતીબહેન બોલ્યાંઃ પણ તેઓ રાવસાહેબ અને લેડી લીલાવતીના પુત્ર છે.

તો મારી બહેન પણ એક મોટા જમીનદારની દીકરી છે.

થોડા સમય માટે મૌન છવાયું.

વસંતરાય બોલ્યાઃ હજુ તો હમણાં જ તે એક આઘાતમાંથી બહાર આવી છે. થોડો સમય જવા દો. પછી આપણે સ્વયંપ્રભાને પૂછી લઈશું. કોઈ પણ દુઃખ ઓછું થવા માટે સમય જ ઓસડ છે. યોગ્ય સમય આવવા દો.

સ્વાતિના ચહેરા પર આછું સ્મિત પ્રગટયું. એટલી વારમાં સ્વયંપ્રભા દાદરા ઊતરીને નીચે આવતી જણાઈ.

બધાં ફરી મૌન થઈ ગયાં.

સ્વયંપ્રભા સમજી ગઈ હોય તેમ બોલીઃ કેમ તમે બધાં મને જોઈને મૌન થઈ ગયાં? શું વાતો કરતાં હતાં?’

સ્વાતિ બોલીઃ કાંઈ ન નહીં બહેન. જોને મમ્મી-પપ્પા મને હવે પરણાવી દેવા માંગે છે.

સ્વયંપ્રભા બોલીઃ હા, એ તો સાચી જ વાત છેને! સુકુમાર ક્યાં સુધી તારી રાહ જોશે?’

સ્વાતિ બોલીઃ હું ને બેબી સુલેખા સાથે જ પરણીશું.

અને બધાં ખડખડાટ હસી પડયાં.

સ્વયંપ્રભા આવી અને ફરી કાંઈક યાદ આવતાં ફરી દાદરો ચડી ગઈ. એના ગયા બાદ વાસંતીબહેને વસંતરાય તરફ જોતાં કહ્યુઃ સ્વયંપ્રભા ફરી લગ્ન માટે હા પાડે તો પણ આપણે એક શાશ્વત પર ભરોસો મૂકી શકીએ નહીં, બીજા છોકરાં પણ જોવા પડશે.

વસંતરાય બોલ્યાઃ એમ તો બીજા સારા ઘરના સારા છોકરા મારી નજરમાં છે.

કોણ?’

વાસંતીબહેને પૂછયુંઃ સમય આવે વાત કરીશું. હજુ એ સમય આવ્યો નથી. થોડો સમય જવા દો.વસંતરાય બોલ્યા.

સ્વાતિ બોલીઃ ઠીક છે!

વસંતરાય બોલ્યાઃ એ બધી વાત જવા દે… તું પહેલાં તારું વિચાર.

સારંુ…હું વિચારવા માટે મારી બહેન પાસે જાઉં છું.ઃ એમ કહી હસતાં હસતાં સ્વાતિ પણ દાદરો ચડી ગઈ.

૦ ૦ ૦

રાતનો સમય છે.

રામપુરની હોસ્પિટલની બે કોટેજમાં હજુ દીવા સળગી રહ્યા છે. ગામ આખું શાંત થઈ ગયું છે. બહાર તમરાં બોલી રહ્યાં છે. કોટેજ હોસ્પિટલના બગીચામાં આગિયા ઉડાઉડ કરી રહ્યા છે. લેડી લીલાવતીના રૃમમાં એક સોફા પર લેડી લીલાવતી બેઠેલાં છે. સામે શાશ્વત બેઠેલો છે. રેડિયો પર કોઈ ફિલ્મીગીત બજી રહ્યું છે. રેડિયો બંધ કરતાં લેડી લીલાવતી બોલ્યાંઃ શાશ્વત, હવે તારો શું પ્લાન છે?’

એટલે?’ઃ શાશ્વતે પૂછયું.

સ્વયંપ્રભાની દીકરી તો સાજી થઈ ગઈ. હવે મારે અને તારે અહીં ક્યાં સુધી રહેવાનું છે?’

શાશ્વત બોલ્યોઃ કેમ? તમને અહીં નથી ગમતું?’

ના…મને અહીં કંટાળો આવે છે.

તો શું કરવું છે?’

મારે હવે આપણા ઘેર પાછા જવું છે.

તો કાલે જ તમારા જવાનો બંદોબસ્ત કરી દઉંઃ શાશ્વત બોલ્યો.

લેડી લીલાવતી બોલ્યાંઃ બેટા, હું પાછી જાઉં એ પહેલાં મારે તારો એક જવાબ જોઈએ છે.

કયો?’

તારે હવે લગ્ન ક્યારે કરવાનું છે?’

શાશ્વત બોલ્યોઃ મમ્મી, એક વાત તો હું તમને કહેવાની ભૂલી જ ગયો.

કઈ?’

મારે આવતા અઠવાડિયે અમેરિકા એક મેડિકલ કોન્ફરન્સમાં જવાનું છે. એટલે મારે હવે અમેરિકા જવાની તૈયારી કરવી પડશે.

થોડું વિચારીને લેડી લીલાવતી બોલ્યાંઃ ઠીક છે…તો તું પહેલાં મેડિકલ કોન્ફરન્સમાં જઈ આવ. કેટલા દિવસ લાગશે?’

મમ્મી, કોન્ફરન્સ તો એક અઠવાડિયાની જ છે, પરંતુ હું થોડો સમય વધુ ત્યાં રોકાવા માગું છું. મારે કેટલીક હોસ્પિટલની મુલાકાત લેવી છે. થોડો વધુ અભ્યાસ પણ કરવો છે. હું એક સંશોધન લેખ તૈયાર કરવા માગું છું.

કેટલો સમય તારે અમેરિકા રહેવું પડશે?’

શાશ્વત બોલ્યોઃ ઓછામાં ઓછા છ મહીના

તો ત્યાં સુધી તું લગ્ન નહીં કરે?’

નેચરલી.

ઓહ!ઃ લેડી લીલાવતીએ નિસાસો નાંખ્યો. થોડી વાર બાદ તેઓ બોલ્યાંઃ પણ આવ્યા પછી તો તું લગ્ન તો કરીશને!

હા…મમ્મી.

ઠીક છે…પણ તું અત્યારે જ વિશાખા પાસે જા. એને પણ વાત કર… શાયદ એ હજુ જાગે છે?’

ઠીક છે, મમ્મી, હું અત્યારે જ વિશાખા પાસે જઈ એને મારી અમેરિકાની સ્ટડી ટૂરની વાત કરું છું… અને કાલે સવારે સ્વયંપ્રભાને પણ મળી એ વાત કરીશ.

સ્વયંપ્રભાને કેમ?’

શાશ્વત બોલ્યોઃ સ્વયંપ્રભાને જાણ કર્યા વગર હું લાંબો સમય અમેરિકા રહું તો મેં મારા આત્માને અન્યાય કર્યો છે એમ મને લાગે.

હું સમજી નહીં.

શાશ્વત બોલ્યોઃ મમ્મી, તમને એ નહીં સમજાય…તમારે બધું સમજવાની જરૃર પણ નથી.

કેટલીક વાર બાદ લેડી લીલાવતી બોલ્યાંઃ જો શાશ્વત, હું રાવસાહેબની પત્ની છું. હું લેડી લીલાવતી છું. તું શું કહેવા માંગે છે તે તારા વગર કહે બધું જ સમજું છું. તારે જે નિર્ણય લેવો હોય તે લે…પણ હવે હું વધારે રાહ જોઈ શકું તેમ નથી. તારે અમેરિકાની ટૂર પતાવી દીધા બાદ જલદી પરણી જવાનું છે. નહીંતર, તું મને જાણે છેને!

હા…મમ્મી, હવે હું વિશાખાને મળી આવું. ગૂડ નાઈટ મમ્મી.

ગૂડ નાઈટ, બેટા.

રાગત આગળ વધતી હતી અને શાશ્વત લેડી લીલાવતીની રજા લઈ બહાર નીકળ્યો.

૦ ૦ ૦  

રાત આગળ ધપતી હતી. ગામમાં સૂનકાર વ્યાપી ગયો હતો. શાશ્વત હોસ્પિટલના પ્રાંગણમાં જ આવેલી ડો. વિશાખાની કોટેજ તરફ ગયો. એણે ડો. વિશાખાના રૃમનું બારણું ખટખટાવ્યું.

ડો. વિશાખાએ બારણું ખોલ્યું. તેના હાથમાં એક પુસ્તક હતું. પુસ્તક બંધ કરતાં તે બોલીઃશાશ્વત, તું…!

હા…તને આટલી મોડી રાતે મળવા આવ્યો તે તને ન ગમ્યું?’

ના…મને તો આ જ બહુ ગમ્યું. રોજ આવને…મારી સાથે જ રહેને!

શાશ્વત બોલ્યોઃ એ વાત પછી કરીશું…પહેલાં હું અંદર તો આવુંને?’

હા…આવને? અને ડો. વિશાખા ડો.શાશ્વતને અંદર લઈ ગઈ. બંને સોફામાં સામસામે બેઠાં. વિશાખા નાઈટ ગાઉનમાં હતી.

શાશ્વત બોલ્યોઃ વિશાખા, આ નાઈટ ગાઉનમાં તું સરસ લાગે છે.

હું તો સરસ છું એટલે સરસ જ લાગું છું, પણ તને જોવાનો સમય ક્યાં છે?’

શાશ્વત બોલ્યોઃ જો વિશાખા, તું એક ડોક્ટર છે. તને તો ખબર જ છે કે એક ડોક્ટર પાસે સાંસારિક બાબતો માટે સમય બહુ રહેતો નથી.

વિશાખા બોલીઃ એટલે ડોક્ટરે ભરયુવાનીમાં જ વૈરાગ્ય લઈ લેવાનો?’

ના.

તો મારે હવે શું કરવાનું? હું સરસ રીતે તૈયાર થાઉં તો મારે કોને બતાવવાનું? દરેક સ્ત્રી ઈચ્છે છે કે કોઈ તેને જુએ. તને તો મારા માટે સમય જ નથી.

મને તો મારા માટે જ સમય નથી.

વિશાખા બોલીઃ ક્યાં સુધી આવો ને આવો રહીશ?’

કેમ કેવો છું?’

સાવ શુષ્ક…બીજું શું કહું તને?’

થેંક્સ ફોર કોમ્પ્લિમેન્ટ્સઃ કહેતાં શાશ્વતે ઉમેર્યુંઃ તને આજે એક વાત કહેવા આવ્યો છું.

મારે આજે તારી પાસેથી કોઈ વાત સાંભળવી નથી. આજે હું તને કાંઈ કહેવા માગું છું અને તે વાત તારે સાંભળવી પડશે.

બોલ.

જો શાશ્વત, આજે હું તને સ્પષ્ટ કરી દઉં છું કે હું તને ચાહું છું. આઈ લવ યુ…

શાશ્વત મૌન રહ્યો.

કેમ કાંઈ બોલ્યો નહીં?’ઃ વિશાખાએ પૂછયું.

શાશ્વત બોલ્યોઃ હું તારી મારા માટેની લાગણીને જાણું છું. એની કદર પણ કરું છું, પરંતુ હું મારી જાતને છેતરી શકતો નથી!

હું સમજી નહીં.

શાશ્વત બોલ્યોઃ જો વિશાખા, હું તને બે વાત કહેવા આવ્યો છું. પહેલી વાત એ છે કે આવતા અઠવાડિયે હું અમેરિકા જાઉં છું. એક મેડિકલ કોન્ફરન્સ છે.

તો પાછો ક્યારે આવીશ?’

કદાચ છ મહીના બાદ…હું એક સંશોધન લેખ તૈયાર કરી રહ્યો છું. એ સંદર્ભમાં મારે જુદી જુદી મેડિકલ ઈન્સ્ટિટયૂટની મુલાકાત લેવી પડશે.

એટલે છ મહીના સુધી તું મને મળીશ નહીં?’

હા…

તો ત્યાં સુધી હું શું કરીશ?’

શાશ્વત બોલ્યોઃ તારે અહીં આ રામપુરની કોટેજ હોસ્પિટલમાં જ રહેવાનું છે. તારે જ આ હોસ્પિટલ સંભાળવાની છે.

મારે એકલીએ જ?’

હા…

તું મારી લાગણીઓનો તો વિચાર કર.

હું તારી લાગણીઓની કદર કરું છું.ઃ શાશ્વત બોલ્યો

તો મારે ક્યાં સુધી રાહ જોવાની?’ઃ વિશાખાએ પૂછયું

શાશ્વતે ખૂબ ગંભીર સ્વરે કહ્યુંઃ જો વિશાખા, તારે કેટલી રાહ જોવાની છે એની તો મને ખબર નથી, પરંતુ તને તારા જીવન અંગે યોગ્ય નિર્ણય લેવાની છૂટ છે.

વિશાખા બોલીઃ મારું જીવન તો તારા જીવન સાથે જ સંકળાયેલું છે.

એવું નહીં…હું તને મારા માટે રાહ જોવરાવું તે યોગ્ય નથી.

વિશાખા મૌન થઈ ગઈ.

શાશ્વત બોલ્યોઃ હવે બીજી વાત સાંભળ. કાલે સવારે હું સ્વયંપ્રભાને પણ મળવા જવાનો છું. મારે એને પણ જાણ કરવાની છે.

વિશાખા મૌન રહી.

થોડી વાર સુધી કોઈ કાંઈ જ બોલ્યું નહીં. કેટલીક વાર બાદ શાશ્વત બોલ્યોઃ કેમ કાંઈ બોલી નહીં?’

વિશાખા બોલીઃ એટલે એમ જને કે તું હજુ સ્વયંપ્રભાને ભૂલ્યો નથી.

શાશ્વત મૌન રહ્યો.

વિશાખા ફરી બોલીઃ તને ખબર તો છેને તે કે તે હવે વિધવા છે?’

શાશ્વત મૌન રહ્યો.

વિશાખા બોલીઃ તારા મૌનને હું શું સમજું?’

શાશ્વત મૌન રહ્યો.

વિશાખા બોલીઃ કાંઈક તો જવાબ આપ, શાશ્વત? મારા સમ મને જવાબ આપ!

એક ઊંડો શ્વાસ લેતાં શાશ્વત બોલ્યોઃ મને લાગે છે કે સ્વયંપ્રભા મારી રાહ જોતી હશે? અને બરાબર એ જ સમયે રાતના અંધારામાં વાદળોનો ગડગડાટ થયો. બહાર વીજળીના ચમકારા થવા લાગ્યા. બહાર વરસાદ વરસે તે પહેલાં વિશાખાની આંખમાંથી આંસુ વરસી રહ્યાં.

શાશ્વતે તેની આંખનાં આંસુને જોયાં જ ન હોય તે રીતે બોલ્યોઃ હું અમેરિકાથી પાછો આવી યોગ્ય નિર્ણય લઈશ.

વિશાખા સ્વસ્થ થતાં બોલીઃ ભલે તું અમેરિકા જા…તારે જ્યાં જવું હોય ત્યાં જા…મારી તને શુભકામના છે. ઓલ ધી બેસ્ટ.

શાશ્વતે વિશાખાની વેદનાને સમજવા કોશિશ કરી કે નહીં તે સમજાયું નહીં. વિશાખાએ પહેલાં કરતાં વધુ સ્વસ્થતા ધારણ કરી. એ બોલીઃ ઓ.કે. ગૂડ નાઈટ, શાશ્વત.

અને શાશ્વત પણ ડો. વિશાખાને ગૂડ નાઈટ, વિશાખાકહી ઊભો થયો. એ બહાર નીકળતો હતો તે વખતે વિશાખા બોલીઃ શાશ્વત, કાલે સ્વયંપ્રભાને મળ્યા વગર જતો નહીં. સ્વયંપ્રભાને મારી યાદ આપજે.

ઓ.કે.થેંક્સઃ કહી શાશ્વત વિશાખાના રૃમમાંથી બહાર ગયો.

બહાર અંધારું હવે પ્રગાઢ બન્યું હતું. શાશ્વતે રાતના તારાઓને કહ્યુંઃ સ્વયંપ્રભાને કહેજો કે હું કાલે તને મળવા આવી રહ્યો છું. એને છ મહીના સુધી હું નહીં મળી શકું.

તારાઓ મૌન હતા. વાદળો વિખેરાઈ ગયાં હતાં. વરસાદ થંભી ગયો હતો. રાત સમસમ વહેતી જતી હતી.

– (ક્રમશઃ)  

નીચે આપેલી લિંક્સ પર ક્લિક કરીને સંદેશ ન્યૂઝ સાથે જોડાઓ.

તમે અમને પર ફોલો કરીને સમાચાર મેળવી શકો છો.

તમારા ફોન પર લેટેસ્ટ ન્યૂઝ અપડેટ્સ સૌથી પહેલા મેળવવા માટે હમણાં જ Sandesh ની મોબાઇલ એપ્લિકેશન ડાઉનલોડ કરો