મા તારી પલ્લી ઝાકમઝોળ, ઊડે રે ઘીની છોળ રૂપાલવાળી વરદાયિની મા - Sandesh
  • Home
  • Supplements
  • Shraddha
  • મા તારી પલ્લી ઝાકમઝોળ, ઊડે રે ઘીની છોળ રૂપાલવાળી વરદાયિની મા

મા તારી પલ્લી ઝાકમઝોળ, ઊડે રે ઘીની છોળ રૂપાલવાળી વરદાયિની મા

 | 3:00 am IST
  • Share

પાંડવોએ જે અસ્ત્ર-શસ્ત્ર ખીજડાના ઝાડમાં માના ઔસ્થાનક પાસે છુપાવ્યાં હતાં તે પરત મેળવી પુનઃ માના આશીર્વાદ લીધા હતા

સમગ્ર ગુજરાતની પ્રખ્યાત તીર્થભૂમિઓમાં અનેક લોકમેળા ભરાય છે. એમાંય વરદાયિની માતાનો ભરાતો મેળો એટલે કે લોકબોલીમાં કહીએ તો મા વડેચી (વરદાયિની)નો પલ્લીમેળો એક આગવું આકર્ષણ ધરાવે છે. ગાંધીનગર જિલ્લાના રાંધેજાથી 4 કિમી. દૂર કલોલ જવાના માર્ગ પર રૂપાલ ગામના ગોંદરે આ પલ્લીમેળો ભરાય છે. પલ્લીના મેળાને માણવા હજારોની નહીં, પણ લાખોની સંખ્યામાં ભાવિક ભક્તોનો માનવમહેરામણ ઢોલ, નગારાં, ત્રાંસાના ગુંજતા અવાજમાં શ્રદ્ધાનાં પૂર લઈ દર્શનાર્થે ઊમટી પડે છે.

યાંત્રિક યુગમાં પણ મા વરદાયિનીનો મહિમા અપરંપાર છે. 21મી સદીના વૈજ્ઞાાનિક યુગમાં અંધશ્રદ્ધા ભલે કહેવાતી હોય, પરંતુ હજારો મણ શુદ્ધ ઘીની રેલમછેલ પલ્લીના રથ ઉપર થાય છે અને રથ પસાર થઈ ગયા પછી રહી જાય છે. રસ્તા ઉપર ઘીની વહેતી નદીઓ એ આ યુગની હકીકત છે. આ પલ્લીને જોવા-જાણવા અને માણવા માટે, મા વરદાયિનીનાં દર્શન માટે ગાંધીનગર અને કલોલથી રૂપાલના રોડ ઉપર હજારોની સંખ્યામાં નાનાંમોટાં વાહનોની વણથંભી વણઝાર લાગી જાય છે. કહેવાય છે કે દર વર્ષે આ મેળાનો મહિમા વધતો જાય છે અને લાખો લોકો આ હજારો વર્ષોથી ભરાતા મેળામાં મા વડેચીના પલ્લીના રથ ઉપર પોતાની મનવાંછિત ઉપાસના પૂરી થયાની તૃપ્તિમાં ઘી ચઢાવવા પડાપડી કરતા હોય છે અને હજારો મણ ઘી પલ્લીના રથનાં ચરણોમાં હોમાય છે અને રસ્તાઓ ઉપર ઘીની નદીઓ વહે છે.

માર્કંડ પુરાણમાં માર્કંડ મુનિએ માતાજીની આરાધના કરતાં કહ્યું હતું કે, ‘આરાધું અખિલેશ્વરી ભગવતી વાંગીશા વરદાયિની.વિષ્ણુપુરાણમાં પણ મા વરદાયિનીનો ઉલ્લેખ છે. રાક્ષસોનો સંહાર કરવા, શક્તિનું વરદાન મેળવવા વરદાયિનીની આરાધના કરી ભગવાન વિષ્ણુએ શસ્ત્રોનું વરદાન મેળવ્યું હતું. ત્રેતાયુગમાં ભગવાન રામે પણ રાવણ અને રાક્ષસોનો સંહાર કરવામાં વરદાયિની પાસેથી વરદાન મેળવી શસ્ત્રો મેળવ્યાં હતાં. ત્યારબાદ દ્વાપર યુગમાં પાંડવોએ ગુપ્તવાસમાં જતાં પહેલાં પોતાનાં અસ્ત્ર-શસ્ત્ર ખીજડાના ઝાડ નીચે સંતાડી એની રક્ષા માટે માતા વરદાયિનીને પ્રાર્થના કરી હતી. આ ખીજડાના ઝાડ નીચે માના સ્થાનક હતાં. મા ત્યાં બિરાજતાં હતાં. એ વખતે રૂપાલ અને આજુબાજુના પંથકમાં જંગલ હતું. ગુપ્તવાસ પૂરો કરી વિરાટનગરી એટલે આજના ધોળકામાંથી પાંડવો પુનઃ માના સ્થાનકે પાછા ર્ફ્યા હતા અને તેમનાં જે અસ્ત્ર-શસ્ત્ર ખીજડાના ઝાડમાં માના સ્થાનક પાસે છુપાવ્યાં હતાં તે પરત મેળવી પુનઃ માના આશીર્વાદ લીધા હતા અને ત્યાં યજ્ઞા કરી પાંચ દીવાની જ્યોતિવાળી સોનાની પંચદીપ પલ્લી બનાવી મા પાસે મૂકી હતી. આમ, પલ્લીનો પ્રારંભ પાંડવોએ કર્યો હતો, પરંતુ કળિયુગના આગમને સોનાની પલ્લીની જગ્યાએ ખીજડાનાં ઝાડ પુષ્કળ હોવાને કારણે અને માને પ્રિય હોવાને કારણે ખીજડાના વૃક્ષમાંથી પલ્લી બનાવવાનો રિવાજ ચાલુ થયો અને જે પરંપરાગત આજદિન સુધી ચાલતો આવ્યો છે.

માની પલ્લી એટલે માનો રથ જેમાં મા સ્વયં વિરાજે છે. ઉપર પાંડવોના પ્રતીકસમી પાંચ જ્યોત ઝળહળે છે. નોમના દિવસે માના મંદિરના સાંનિધ્યમાં ભવ્ય લોકમેળો ભરાય છે. આશરે પાંચથી છ લાખ ભાવિક ભક્તો ગુજરાતમાંથી જ નહીં, પરંતુ દેશ-વિદેશમાંથી આ પર્વને મહાલવા દર વર્ષે આવે છે.

ગામમાં વસતા અઢારે આલમના લોકો તન, મન, ધનથી માની શક્તિ મુજબ સેવા કરે છે. માની પલ્લી સંપૂર્ણ તૈયાર થઈ ગયા બાદ ગામના નવજુવાનિયાઓની ટોળકી માતાજીના નામનો ગગનભેદી નાદ કરતાં નાચતા-કૂદતા પલ્લી પાસે આવે છે. ત્યારબાદ શ્રીફ્ળ, હાર, ઘી તથા અખંડજ્યોત કે જેનાથી પલ્લી પ્રગટ કરવાની હોય છે તે જ્યોત અને આરતી તથા પૂજાપાની થાળી સાથે હાજર થાય છે. પંડિતો માનું પૂજન- અર્ચન કરાવે છે. પલ્લીને મીંઢળ બાંધીને સપ્તપદી કરવામાં આવે છે. પૂજન-અર્ચન બાદ માનો પ્રસાદ તથા છાબ માની પલ્લી વચ્ચે મૂકવામાં આવે છે. ત્યારબાદ પલ્લીની જ્યોત પ્રગટાવે છે અને નવરતન દીવડાથી પલ્લીની આરતી ઉતારવામાં આવે છે. ઢોલ-નગારાં સાથે મધ્યરાત્રિએ પલ્લીરથનું પ્રયાણ કરાવે છે.

વાજતેગાજતે પલ્લી ગામના ચોક પાસે પસાર થાય છે ત્યારે માર્ગમાં હૈયેહૈયું દળાય તેટલી ઠેર ઠેર જનમેદની પલ્લીરથનાં દર્શન કરે છે. પરંપરાને અનુસાર પલ્લીની રક્ષા કરતાં ગામના યુવાનો તલવારો સાથે પલ્લીની સામે મુખ રાખી પાછાપગે રખેવાળી કરે છે.

ગામમાં આવેલાં 27 ચોકઠાંમાં ફ્રતી પલ્લીયાત્રા અમદાવાદમાં રથયાત્રાની અચૂક યાદ અપાવે છે. પલ્લી વજનદાર હોવા છતાં પણ આ રથને માનવમહેરામણ જે ગતિએ આગળ ધપાવે છે તે જોતાં જ વિસ્મયથી ભલભલા મોંમાં આંગળા નાંખી જોયા કરે છે. ચકલે ચકલે દેગડા- દેગડીઓ, પીપ અને ટ્રેક્ટરની ટ્રોલી શુદ્ધ ઘીથી છલકાતી હોય છે અને આમ હજારો મણ ઘીનો અભિષેક પલ્લીરથ ઉપર કરવામાં આવે છે. અભિષેક થયેલું ઘી માત્ર ગામના ભાઈઓને જ લેવાનો અધિકાર છે. તેઓ પ્રસાદી રૂપે મેળવેલું આ ઘી ગરમ કરીને ગાળીને પોતાના કુટુંબકબીલામાં વહેંચે છે.

માને અસંખ્ય શ્રીફ્ળના હાર ચઢાવવામાં આવે છે. ગામના યુવકો અને સન્નારીઓ ફ્ૂલ, ચોખા, કંકુ અને શ્રીફ્ળથી માને વધાવે છે. ગામના યુવકો પલ્લીરથ ઉપર ઘીની ધારાવાહી કરે છે ત્યારે ઘીનો વરસાદ પડતો હોય તેવું વિરલ અને અદ્ભુત દૃશ્ય ખડું થાય છે અને આમ આખાયે ગામના રસ્તા ઘીથી છલકાઈ જાય છે. નાનાં બાળકોને પલ્લીરથની પ્રદક્ષિણા કરાવવામાં આવે છે અને બાધાવાળાં બાળકોની લટ કાપવામાં આવે છે. આમ કરતાં માની પલ્લી નિજમંદિરની નજીક આવે છે ત્યારે માના ભક્તો માનો જયજયકાર બોલાવે છે. પલ્લીરથ મંદિરમાં પ્રવેશતાં જ માની ર્મૂિતનું રૂપ ખૂબ જ સુંદર, ભાવવિભોર તથા બદલાયેલું દેખાય છે. ભાવિક ભક્તો માનાં દર્શન કરીને પાવન થાય છે. માની પલ્લી માની સન્મુખ મંદિરમાં પધરાવવામાં આવે છે. જ્યાં માની મુખ્ય આરતી થાય છે. માના ગરબા ગવાય છે અને માનવમહેરામણ માનો પ્રસાદ લઈને વિખૂટો પડે છે.     

નીચે આપેલી લિંક્સ પર ક્લિક કરીને સંદેશ ન્યૂઝ સાથે જોડાઓ.

તમે અમને પર ફોલો કરીને સમાચાર મેળવી શકો છો.

તમારા ફોન પર લેટેસ્ટ ન્યૂઝ અપડેટ્સ સૌથી પહેલા મેળવવા માટે હમણાં જ Sandesh ની મોબાઇલ એપ્લિકેશન ડાઉનલોડ કરો