ગ્રીસમાં અત્યારે કોરિન્થ નામનો પ્રદેશ છે. ગ્રીક પુરાણકથાઓ મુજબ એ પ્રદેશનો રાજા હતો સીસીફસ. સીસીફસ પરણેલો હતો. એમને ઘણાં સંતાનો હતાં, જે બધા ગ્રીક કથાઓમાં અમર થયાં. ગ્રીક દેવતા ઝિયસે એક સ્ત્રીનું અપહરણ કરેલું. રાજા સીસીફસ એ સ્ત્રીના પપ્પાને તેની દીકરી ક્યાં છે એ કહી આવેલો. માટે ઝિયસ એની ઉપર ગુસ્સે થયેલા. વળી, ઝિયસ ઘરડો થયેલો. મોતને હાથતાળી આપીને છટકી જવામાં એની માસ્ટરી આવી ગઈ હતી. એને ભયંકર શાપ મળ્યો. એની ઉંમર, તેની અમર રહેવાની ઘેલછા અને આ શાપના પરિણામ સ્વરૂપ એ એવી સ્થિતિમાં મુકાયો કે રોજ એણે એક પર્વત પર એક ખૂબ મોટો વજનદાર ચટ્ટાન જેવડો પથ્થર ચડાવવાનો. મહામહેનતે એ પર્વતની ટોચ ઉપર પહોંચે એવો તરત એ ભારે પથ્થર ગબડી પડે અને છેક નીચે પહોંચી જાય. સીસીફસે ફરીથી નીચે ઊતરવાનું અને તે વિશાળ પથ્થર ઉપર ચડાવવાનો. આ સાઇકલ ચાલતી જ રહે. કહેવાય છે કે આજ સુધી એ રાજા પથ્થરને પર્વતની ટોચ ઉપર ચડાવવાનું કામ કર્યે જ રાખે છે.
શાપિત માણસોની એ નિયતિ હોય છે કે તેની કોઈ નિયતિ નથી હોતી. પોતાની તાકાત કરતાં વધુ મોટો પથ્થર ઊંચકવો પડે છે. એ વારેવારે ગબડી પડે છે. પથ્થર પણ કહ્યામાં રહતો નથી, પણ એના સિવાય છૂટકો નથી. શું સીસીફસ આપણે બધા નથી? કોઈ અદૃશ્ય પથ્થરને આજના માણસે ઊંચકવાનો નથી આવતો? આપણો દરેક દિવસ આવો નથી જતો શું? સવારે એલાર્મ વાગે એવું ઊઠી જવાનું. એલાર્મથી ઊઠનારા માણસો તો નસીબદાર કહેવાય. મનમાં જ એટલો ઉત્પાત હોય કે જાતે આંખ ખૂલી જતી હોય એનો સ્ટ્રેસ અલગ જ લેવલનો હોય. એલાર્મ વાગે છે. હાથ ફોન સુધી પહોંચે છે. ઈન્ટરનેટ ચાલુ થાય છે. નોટિફિકેશનનો વરસાદ વરસી પડે છે જાણે દિવસ આપણો બોસ બનીને આપણને ચેતવતો હોય. અનરીડ મેસેજ ફટાફટ રીડ થાય છે. જરૂરી રિપ્લાય અપાય છે. બેડમાંથી બહાર નીકળાય છે. પ્રાતઃ ક્રિયાઓ તરફ દિવસ આગળ વધે છે. ચા કે દૂધ પેટમાં પધરાવી દેવાય છે. એ જ કબાટમાંથી વર્ષોથી પડેલી એ જ થપ્પીમાંથી પચાસ વખત પહેરેલાં કપડાં હજુ એક વખત પહેરીને બહારના પ્રદૂષણમાં ખરડાઇ જવા માટે નીકળવું પડે છે. ટ્રાફિકના હોર્ન, સૂરજની ગરમી અને શહેરનો બફારો પહોંચતા પહેલાં જ અડધા થકવી નાખે છે. કામોના ઢગલા, ડેડલાઈનોનો ડુંગર, ટાર્ગેટસનો ત્રાસ, પ્રેશરનો વાસ. રાત પડે એ પહેલાં જ ભીતર ઉછરી રહેલાં કેટલાંય સપનાંઓ, ઇચ્છાઓ, ટુ-ડુ લિસ્ટના મુદ્દાઓ ટપોટપ ખરી પડે છે. આ જ રીતે બીજો દિવસ શું આખું વર્ષ નીકળી જાય છે. નવરાત્રિ પૂરી થઈ તો હમણાં દિવાળી આવી અને દિવાળી પછી ક્રિસ્મસ આવશે ને ત્યાં તો ઉત્તરાયણ ને આવતી જન્માષ્ટમી સાવ ઢૂકડી ઊભી હશે. બધું ચપટી વગાડતાં થાય છે, પણ એ જ થાય છે, એ જ થયા કરે છે, એ જ પથ્થર ટોચ ઉપર પહોંચે કે ન પહોંચે તરત ગબડી જાય છે ને ફરીથી એને ઉઠાવવો પડે છે.