છ મહિના સુધી તમામ તૈયારીઓ પૂર્ણ કર્યા પછી, 31 જુલાઈ 2006ની કાળી રાત્રે આ ભયાનક ખેલને વાસ્તવિકતામાં ફેરવવામાં આવ્યો. અનિલસિંહ, તેના પિતા વિજયપાલ, ભાઈ અભય અને તેમના ગુનાહિત સાથીદારો જેવા કે મહિપાલ ગડરિયા, રાકેશ ખટીક અને કૌટુંબિક મિત્ર રામવીર સિંહ એકઠા થયા. તેમણે પોતાની યોજના માટે બલિનો બકરો શોધવા માટે આગ્રાના રેલવે સ્ટેશન, આસપાસના વિસ્તારો અને ટ્રેનોમાં ભીખ માગતા નિરાધાર લોકો પર નજર રાખવાની શરૂઆત કરી. તેમની શોધ એક એવા અજાણ્યા ભિખારી અને શ્રમિક પર આવીને અટકી, જે સંપૂર્ણપણે એકલો, અનાથ અને અસહાય હતો. તે એવો વ્યક્તિ હતો જેના ગુમ થવાથી કે તેના મૃત્યુ પામવાથી પોલીસ ચોપડે કોઈ ગુમશુદગીની ફરિયાદ નોંધાવનાર નહોતું કે ન તો તેના હક માટે કોઈ અવાજ ઉઠાવનાર હતું.
30 જુલાઈ 2006ના રોજ સાંજના સમયે તે લાચાર ભિખારીને સારું અને ધરાઈને જમવાનું આપવાની લાલચ આપીને આગ્રા ફોર્ટ નજીક આવેલી એક હોટેલમાં લાવવામાં આવ્યો. હોટેલના બંધ રૂમમાં તે અજાણ્યા ભિખારીને ગરમ ખાવાનું પીરસવામાં આવ્યું, પરંતુ તે જમવામાં અગાઉથી તીવ્ર ઘેનની દવાઓ ખૂબ જ ભારે માત્રામાં ભેળવી દેવામાં આવી હતી. અજાણ્યો ભિખારી કશું પણ શંકા કર્યા વિના તે ઝેરી ખોરાક આરોગી ગયો અને મિનિટોની અંદર જ ઘેનની દવાના પ્રભાવ હેઠળ ગાઢ નિદ્રામાં સરી પડ્યો તથા સંપૂર્ણપણે બેભાન થઈ ગયો. ભિખારી સંપૂર્ણપણે ચેતના ગુમાવી ચૂક્યો છે તેની ખાતરી કર્યા પછી, અનિલસિંહે પોતાના કપડાં ઉતારીને તે બેભાન ભિખારીના શરીર પર પહેરાવી દીધા. ત્યારબાદ કાવતરાખોરો તેને ઊંચકીને તે જ નવી ખરીદેલી હેચબેક કારમાં લઈ ગયા અને તેને ડ્રાઇવિંગ સીટ પર બળજબરીથી બેસાડી દીધો. રાત્રીના સુમારે આગ્રાના રકાબગંજ પોલીસ સ્ટેશનની હદમાં કારને પૂરઝડપે દોડાવીને જાણીજોઈને રોડ કિનારે આવેલા એક વીજળીના થાંભલા સાથે જોરદાર ધડાકા સાથે અથડાવી દેવામાં આવી જેથી તે પ્રથમ દૃષ્ટિએ એક ગંભીર અને જીવલેણ માર્ગ અકસ્માત લાગે.
અકસ્માત સર્જાયા પછી પણ જો ભવિષ્યમાં લાશની ઓળખ કરવાનો કોઈ પ્રયાસ થાય અથવા ફોરેન્સિક અને ડીએનએ ટેસ્ટ દ્વારા અસલિયત બહાર આવી જાય તેવો ડર કાવતરાખોરોને સતાવી રહ્યો હતો. આથી, તેમણે પુરાવાનો સાવ સફાયો કરી નાખવાનો અત્યંત ઘાતકી માર્ગ પસંદ કર્યો. કારની અંદર બેભાન હાલતમાં સીટ પર પડેલા તે માસૂમ ભિખારી પર પેટ્રોલ છાંટી દેવામાં આવ્યું અને દીવાસળી ચાંપીને તેને જીવતો જ સળગાવી દેવામાં આવ્યો. આગની જ્વાળાઓએ ઘડીકના છઠ્ઠા ભાગમાં આખી કારને લપેટમાં લઈ લીધી. થોડી જ વારમાં મૃતદેહ ઓળખી ન શકાય તે હદે સંપૂર્ણપણે બળીને રાખ થઈ ગયો.
સવાર પડતાં જ અકસ્માત અને બળી ગયેલી કારની માહિતી રકાબગંજ પોલીસ સ્ટેશન સુધી પહોંચી. પોલીસે ઘટનાસ્થળે પહોંચીને અકસ્માત મોતના ગુનાનો કાગળ બનાવી તપાસ શરૂ કરી. કારની અડધી બળેલી નંબર પ્લેટના આધારે પોલીસ અનિલના પિતા વિજયપાલસિંહ સુધી પહોંચવામાં સફળ રહી. પૂર્વ આયોજિત યોજના મુજબ, પિતા વિજયપાલસિંહ અને તેમના કૌટુંબિક મિત્ર રામવીર સિંહે પોલીસ સ્ટેશને પહોંચીને કોઈપણ અચકાટ વિના સોગંદનામું કર્યું અને પોલીસ સમક્ષ કાગળો પર બયાન આપ્યું કે સળગી ગયેલી કાર તેમના જ દીકરા અનિલસિંહની છે અને ડ્રાઇવિંગ સીટ પર બળીને ભસ્મ થઈ ગયેલી લાશ પણ અનિલની જ છે. મૃતદેહ એટલી હદે વિકૃત અને માત્ર અસ્થિપંજર બની ચૂક્યો હતો કે તે સમયે સ્થાનિક પોલીસ કે અન્ય કોઈ તપાસ અધિકારી માટે વિજયપાલસિંહના આ જુઠ્ઠાણાને પારખવું કે સાચું-ખોટું શોધવું અશક્ય બની ગયું.
પોલીસે પિતાના સોગંદનામા અને કૌટુંબિક સભ્યોની ઓળખ પર આંખ બંધ કરીને વિશ્વાસ મૂકી દીધો અને કાનૂની વિધિ પતાવીને મૃતદેહ તેમને સોંપી દીધો. પરિવારજનો તે અજાણ્યા ભિખારીના અવશેષોને પોતાના વતન ભટ્ટા-પરસૌલ ગામમાં લઈ ગયા અને ત્યાં આખા ગામની હાજરીમાં અનિલસિંહ મરી ગયો છે તેવો ડોળ કરીને તેના ધામધૂમથી અંતિમ સંસ્કાર પણ કરી દીધા. સત્તાવાર મરણ દાખલો અને પોલીસના અકસ્માત રિપોર્ટ તૈયાર થઈ જતાં જ પિતા વિજયપાલસિંહે એલઆઈસીમાં એંશી લાખ રૂપિયાના અકસ્માતી વીમા દાવા માટે ફાઇલ મૂકી દીધી અને સાથે કાર વીમાના દસ લાખ રૂપિયાનો ક્લેમ પણ રજૂ કર્યો. વીમા કંપનીના અધિકારીઓએ સરકારી કાગળો અને ડેથ સર્ટિફિકેટને સાચા માનીને કોઈ ઊંડી શંકા વગર એંશી લાખ રૂપિયાનો જંગી ક્લેમ મંજૂર કરી દીધો. વીમાની આ માતબર રકમ પરિવારના સભ્યોએ અંદરોઅંદર વહેંચી લીધી. કાગળ પર અને કાયદાની નજરે અનિલસિંહ ચૌધરી હવે આ દુનિયામાં જીવિત નહોતો; તે સત્તાવાર રીતે મૃત્યુ પામેલો વ્યક્તિ બની ગયો હતો.
બીજી તરફ, પોતાના જ મોતના ભયાનક નાટકનો ખેલ સફળતાપૂર્વક ભજવીને વીમાના લાખો રૂપિયા પોતાના હિસ્સામાં મેળવી ચૂકેલો અસલી અનિલસિંહ ચૌધરી ઉત્તર પ્રદેશ છોડીને સીધો ગુજરાતના અમદાવાદ શહેરમાં આવી પહોંચ્યો. અહીં તેણે સાવ નવું જ જીવન શરૂ કરવાનો નિર્ણય કર્યો. ભૂતકાળની કોઈ કડી તેને પકડી ન પાડે તે માટે તેણે પોતાનું અસલી નામ બદલીને `રાજકુમાર વિજયકુમાર ચૌધરી' કરી દીધું. આ નવા નામના આધારે તેણે સરકારી તંત્રની છટકબારીઓનો ઉપયોગ કરીને બોગસ આધાર કાર્ડ, પાન કાર્ડ અને ડ્રાઇવિંગ લાયસન્સ જેવા સત્તાવાર ઓળખપત્રો પણ સહેલાઈથી બનાવી લીધા. તેણે અમદાવાદના પૂર્વ વિસ્તારમાં આવેલા નિકોલ ગામ પાસેના મનમોહનનગર અને ગંગોતરી સર્કલની આસપાસના વિસ્તારને પોતાનું નવું રહેઠાણ બનાવ્યું. શરૂઆતમાં કોઈને શંકા ન જાય તે માટે તેણે ભાડેથી રિક્ષા ચલાવવાનું શરૂ કર્યું.
જેમ જેમ સમય વીતતો ગયો અને વીમા કૌભાંડના પૈસા સેટલ થતા ગયા, તેમ તેણે લોન પર પોતાની માલિકીની રિક્ષા ખરીદી લીધી અને પાછળથી એક ખાનગી પેસેન્જર કાર પણ વસાવી લીધી. ઉત્તર પ્રદેશમાં તેની અસલી પત્ની અને પરિવાર હયાત હોવા છતાં, અમદાવાદમાં પોતાની ઓળખ સંપૂર્ણપણે ગુપ્ત રાખીને તેણે એક સ્થાનિક મહિલા સાથે બીજા લગ્ન પણ કરી લીધા. આ નવી જિંદગીમાં તેને બે દીકરીઓ પણ થઈ. તેની આ નવી પત્ની અને બાળકીઓ સત્તર વર્ષ સુધી આ ભયાનક સત્યથી તદ્દન અજાણ રહ્યા કે તેમની સાથે એક જ છત નીચે રહેતો, પ્રેમ અને આજીવિકા આપતો પરિવારનો મોભી કાયદાની નજરે ક્યારનોય મરી ચૂકેલો એક શાતિર ખૂની છે.
પોલીસ અને સાયબર સર્વેલન્સના હાથથી બચવા માટે અનિલસિંહે સત્તર વર્ષ દરમિયાન એક અત્યંત સખત નિયમ પાળ્યો હતો, તેણે ઉત્તર પ્રદેશમાં પોતાના પિતા, ભાઈ કે અસલી પરિવાર સાથે ક્યારેય ફોન પર સીધો સંપર્ક કર્યો નહોતો. તે જાણતો હતો કે ડિજિટલ કોલ રેકોર્ડ કે ફોન લોકેશન તેના સુધી પહોંચવાનો રસ્તો બની શકે છે, પરંતુ પરિવારને મળવાની ઘેલછા પૂર્ણ કરવા માટે તે એક અલગ જ રસ્તો અપનાવતો. જ્યારે પણ તેને વતનમાં પરિવારને મળવું હોય ત્યારે તે પોતાના નકલી ઓળખપત્ર રાજકુમારના નામે ટ્રેનની ટિકિટ બુક કરાવતો અને શાંતિથી અમદાવાદથી સુરત કે દિલ્હી પહોંચી જતો. ત્યાં અગાઉથી નક્કી કરેલી ગુપ્ત જગ્યાઓએ પોતાના અસલી પરિવારને મળીને છૂપી રીતે પાછો અમદાવાદ પોતાના ઘરે આવી જતો હતો, જેથી કોઈ ડિજિટલ ફૂટપ્રિન્ટ પોલીસના હાથમાં ન આવે.
સત્તર વર્ષનો લાંબો સમય વિતી જતાં અનિલસિંહ સંપૂર્ણપણે નિશ્ચિંત થઈ ગયો હતો કે હવે સમયના ઊંડા ગર્ભમાં દબાઈ ચૂકેલું તેનું પાપ ક્યારેય બહાર નહીં આવે, પરંતુ કાયદાનો એક અદૃશ્ય નિયમ છે કે ગુનો ગમે તેટલી હોશિયારીથી આચરવામાં આવ્યો હોય, ક્યાંક ને ક્યાંક એક નાની સરખી ભૂલ કે કડી રહી જ જાય છે. 7 નવેમ્બર, 2023ની સાંજે અંદાજે છ વાગ્યાને પંદર મિનિટે આ ચાલાક અપરાધીના પાપનો ઘડો ફૂટવાનો સમય આવી પહોંચ્યો. અમદાવાદ ક્રાઇમ બ્રાન્ચના અધિકારીઓના માર્ગદર્શન હેઠળ ક્રાઇમ બ્રાન્ચની ટીમ નિકોલ વિસ્તારમાં રૂટિન પેટ્રોલિંગમાં હતી. આ દરમિયાન ટીમમાં સામેલ હેડ કોન્સ્ટેબલને એક અત્યંત વિશ્વસનીય અને ચોક્કસ બાતમીદારે ગુપ્ત માહિતી આપી.
બાતમીદારે દાવો કર્યો કે, `નિકોલમાં વાદળી રંગનું શર્ટ અને બ્લુ પેન્ટ પહેરીને ઉભેલો જે રિક્ષાચાલક રાજકુમાર તરીકે ઓળખાય છે, તે અસલમાં ઉત્તર પ્રદેશનો મોટો ગુનેગાર અનિલસિંહ વિજયપાલસિંહ ચૌધરી છે. વર્ષ 2006માં આગ્રામાં તેને સત્તાવાર રીતે મૃત જાહેર કરવામાં આવ્યો હતો, પરંતુ તે હજુ જીવતો છે અને અહીં નકલી ઓળખ સાથે રહે છે.' આવી ચોંકાવનારી બાતમી મળતાં જ ક્રાઈમ બ્રાન્ચની ટીમે સહેજ પણ વિલંબ કર્યા વિના ત્વરિત કાર્યવાહી કરીને તે શખ્સને ચારેય તરફથી ઘેરી લીધો અને કસ્ટડીમાં લઈ લીધો.
શરૂઆતમાં અનિલસિંહે પૂરેપૂરો આત્મવિશ્વાસ બતાવીને પોતાનું નામ રાજકુમાર હોવાનું જ રટણ ચાલુ રાખ્યું અને પોતાના ખિસ્સામાંથી અસલી જેવા દેખાતા બોગસ આધાર કાર્ડ અને પાન કાર્ડ રજૂ કર્યા, પરંતુ અમદાવાદ ક્રાઇમ બ્રાન્ચના અનુભવી અધિકારીઓની વૈજ્ઞાનિક અને કડક પૂછપરછ આગળ તેનું જૂઠ વધારે સમય ટકી શક્યું નહીં. પોલીસે જ્યારે યુપીના ગૌતમ બુદ્ધ નગર, ભટ્ટા-પરસૌલ ગામ અને 2006ની આગ્રાની ઘટનાના કેટલાક ચોક્કસ સંદર્ભો અને નામો તેની સામે મૂક્યા, ત્યારે અનિલસિંહના ચહેરાનો રંગ ઊડી ગયો અને તે માનસિક રીતે ભાંગી પડ્યો.
8 નવેમ્બર, 2023ના રોજ અમદાવાદ ક્રાઇમ બ્રાન્ચની સઘન પૂછપરછમાં અનિલસિંહે પોતાના ગુનાની કબૂલાત કરી લીધી. તેણે સ્વીકાર્યું કે તે જ અસલી અનિલસિંહ ચૌધરી છે અને સત્તર વર્ષ પહેલાં એંશી લાખ રૂપિયાનો વીમો પચાવી પાડવા માટે તેણે પોતાના પરિવાર સાથે મળીને એક અજાણ્યા ભિખારીને કારમાં જીવતો સળગાવીને પોતાની મોતનું નાટક રચ્યું હતું. અમદાવાદ ક્રાઇમ બ્રાન્ચે નકલી સરકારી દસ્તાવેજો બનાવવા અને બનાવટ કરવા બદલ તેની ધરપકડ કરી તેને મેજિસ્ટ્રેટ કોર્ટમાં રજૂ કર્યો, જ્યાંથી કોર્ટે તેના 15 નવેમ્બર 2023 સુધીના પોલીસ રિમાન્ડ મંજૂર કર્યા.
આ કેસની મૂળ ઘટના અને હત્યાનો ગુનો ઉત્તર પ્રદેશના આગ્રાના રકાબગંજ પોલીસ સ્ટેશનની હદમાં બન્યો હોવાથી અમદાવાદ પોલીસે યુપી પોલીસ સાથે તાત્કાલિક કાનૂની સંકલન સાધ્યું. આગ્રા પોલીસે 2006માં જે અકસ્માત મોતનો કેસ ગણીને ફાઇલ બંધ કરી દીધી હતી, તેને અમદાવાદ પોલીસના ઇનપુટ્સના આધારે ફરીથી ખોલીને હત્યા (IPC 302) અને ગુનાહિત ષડયંત્ર (IPC 120-B)ની ગંભીર કલમો ઉમેરી આગળની કાનૂની કાર્યવાહી હાથ ધરી.
અમદાવાદ પોલીસે તમામ કાનૂની પ્રક્રિયા પૂર્ણ કરીને આરોપી અનિલસિંહને યુપી પોલીસના હવાલે કર્યો. આ ચકચારી તપાસના પરિણામે યુપી પોલીસે 2024ના વર્ષમાં આ કાવતરામાં મુખ્ય સાથીદાર રહેલા અને લાશની ખોટી ઓળખ આપી સોગંદનામું કરનાર અનિલના પિતાના વૃદ્ધ સાથીદાર રામવીર સિંહને પણ ગૌતમ બુદ્ધ નગરથી ઝડપી પડ્યા. 17 વર્ષ પછી એક ભિખારીની બળી ગયેલી લાશ પર રચાયેલા એંશી લાખ રૂપિયાના આ ખોફનાક ખેલનો અંત આવ્યો, જેણે સાબિત કરી દીધું કે ગુનેગાર ગમે તેટલો શાતિર હોય પણ સત્ય આખરે અંધારામાંથી બહાર આવી જ જાય છે.
આવી જ પોસ્ટ વાંચવા માટે ક્લિક કરો
