શહેરના એક જૂના અને પ્રતિષ્ઠિત મેડિકલ કોલેજમાં ડો. બંસલ નામના એક અત્યંત તેજસ્વી પણ રહસ્યમય પ્રોફેસર હતા.
તેમની વિશેષતા ન્યૂરોસાયન્સ હતી અને તેઓ મગજનાં અજ્ઞાત રહસ્યોને ઉકેલવા માટે હંમેશાં ઉત્સુક રહેતા. તેમના સાથીદારો અને વિદ્યાર્થીઓ તેમને એક પ્રતિભાશાળી વૈજ્ઞાનિક તરીકે જોતા, પરંતુ તેમના પ્રયોગોની પદ્ધતિઓ અને તેમના લેબમાં છવાયેલું મૌન હંમેશાં ચર્ચાનો વિષય બની રહેતું.
એક ઠંડી, વરસાદી રાત્રે જ્યારે કોલેજ લગભગ ખાલી હતી, ત્યારે ડો. બંસલ તેમની લેબમાં એક વિચિત્ર પ્રયોગમાં વ્યસ્ત હતા. તેમના ટેબલ પર એક માનવ મગજ કાચની જારમાં તરતું હતું અને તેની સાથે અનેક વાયરો જોડાયેલા હતા, જે એક જટિલ મશીન સાથે જોડાયેલા હતા. આ મશીન તેમણે પોતે ડિઝાઇન કર્યું હતું અને તેનો ઉદ્દેશ મૃત મગજમાં ફરીથી ચેતના જગાડવાનો હતો. ‘આજે રાત, જગત, આજે રાત... ’ ડો. બંસલે ધીમા અવાજે કહ્યું, તેમની આંખોમાં ગાંડપણની ચમક હતી. ‘આજે આપણે મૃત્યુની સીમાઓ તોડીશું.’ તેમણે મશીન શરૂ કર્યું. એક ભયાનક અવાજ સાથે લેબમાં વીજળીનો વાદળી પ્રકાશ ફેલાયો. જારમાંનું મગજ ધ્રૂજવા લાગ્યું. ડો. બંસલ ઉત્સાહિત હતા. તેમના હોઠ પર એક પાતળું સ્મિત હતી. અચાનક મશીનમાંથી એક વિચિત્ર અવાજ આવ્યો અને લેબની લાઇટો ઝબકવા લાગી.
‘આ અચાનક શું થયું?’ ડો. બંસલે ગભરાઈને પૂછ્યું.
જારમાં તરતા મગજમાંથી એક ઝીણો, કર્કશ અવાજ સંભળાયો. તે કોઈ શબ્દો નહોતા, પરંતુ એક પીડાદાયક ચીસ હતી, જે સીધી આત્માને વીંધતી હતી. ડો. બંસલ સાવ થીજી ગયા. તેમણે ક્યારેય આવું કંઈ વિચાર્યું ન હતું. આ અવાજ કોઈ પ્રાણીનો નહોતો, પરંતુ જાણે કોઈ માનવ આત્માની વેદના હોય તેવો હતો. ડો. બંસલે તરત જ મશીન બંધ કરવાનો પ્રયાસ કર્યો, પરંતુ તે જામ થઈ ગયું હતું. અવાજ વધુ તીવ્ર બન્યો, જાણે કે જારમાંનું મગજ તેમને કંઈક કહેવા માંગતું હોય. લેબમાં હાજર તમામ કાચનાં સાધનો ધ્રૂજવા લાગ્યાં અને દીવાલ પરના કબાટમાંથી પુસ્તકો નીચે પડ્યાં. ડો. બંસલને લાગ્યું કે લેબની ઠંડી હવામાં કોઈ અદૃશ્ય શક્તિ ફેલાઈ રહી છે.
તેમને અહેસાસ થયો કે તેમણે જે કર્યું હતું તે એક મોટી ભૂલ હતી. તેમણે માત્ર મગજને સજીવન કરવાનો પ્રયાસ કર્યો ન હતો, પરંતુ તેમણે કોઈ મૃત આત્માને પણ જાગ્રત કરી દીધો હતો, જે હવે તેમની પાસેથી મુક્તિ માંગી રહ્યો હતો. જારમાંનું મગજ હવે સામાન્ય નહોતું દેખાતું. તેની સપાટી પર જાણે કે ભૂરા રંગની નસો ઊભરી આવી હતી અને તે એક દુષ્ટ આંખની જેમ ચમકતું હતું. ડો. બંસલ લેબમાંથી બહાર ભાગવાનો પ્રયાસ કરવા લાગ્યા, પણ દરવાજો લોક હતો. અવાજ એટલો ભયાનક બની ગયો હતો કે તેમના કાનના પડદા ફાટી જશે એવું લાગતું હતું. તેમને લાગ્યું કે કોઈ અદૃશ્ય હાથ તેમનું ગળું દબાવી રહ્યો છે. તેઓ જમીન પર પટકાઈ પડ્યા, શ્વાસ લેવામાં તકલીફ પડતી હતી. તેમની નજર જારમાં રહેલા મગજ પર સ્થિર હતી, જે હવે ગુસ્સાથી ધ્રૂજતું હતું.
સવાર પડી ત્યારે કોલેજના સિક્યુરિટી ગાર્ડે ડો. બંસલને તેમની લેબમાં બેહોશ હાલતમાં જોયા. જારમાંનું મગજ શાંત હતું અને મશીન બંધ પડ્યું હતું, પરંતુ ડો. બંસલ કાયમ માટે બદલાઈ ગયા હતા. તેઓ બોલી શકતા ન હતા અને તેમની આંખોમાં ભયની એક અનોખી છાપ હતી. તેમને પાગલખાનામાં દાખલ કરવામાં આવ્યા, જ્યાં તેઓ હંમેશાં ‘ના ના, તે અવાજ...’ એવા શબ્દો બબડતા રહેતા. કોઈ સમજી શકતું ન હતું કે તે કયા અવાજની વાત કરી રહ્યા હતા.
આ ઘટના પછી ડો. મહેતાની લેબ સીલ કરી દેવામાં આવી. કોલેજના કોરિડોરમાં આજે પણ ઘણીવાર રાત્રે એક ઝીણી, કર્કશ ચીસ સંભળાય છે, જે ડો. મહેતાના વિચિત્ર પ્રયોગની અને તેમના દ્વારા મુક્ત કરાયેલી ભયાનક શક્તિની યાદ અપાવે છે.