ખેતરના છેડે આવેલા મોટા લીમડાનું ઝાડ ગામના લોકો માટે હંમેશાં રહસ્યમય રહ્યું છે. આ ઝાડ એટલું વિશાળ હતું કે તેની ડાળીઓ દૂર દૂર સુધી ફેલાયેલી હતી અને તેનાં પાંદડાં એટલાં ઘટ્ટ હતાં કે સૂર્યપ્રકાશ પણ ભાગ્યે જ જમીન સુધી પહોંચી શકતો. આ લીમડાની ખરેખરી ઓળખ તેના પર રહેતા એક વિચિત્ર કાગડાને કારણે હતી.
આ કાગડો સામાન્ય કાગડા જેવો નહોતો. દિવસ દરમિયાન તે શાંત રહેતો અને ઝાડ પર બેસી રહેતો, પણ જેવો અમાસનો દિવસ આવતો કે તેની વર્તણૂક બદલાઈ જતી. અમાસની રાતે તેની કાળી આંખો લાલઘૂમ થઈ જતી, જાણે કોઈ સળગતા અંગારા હોય અને તેનો અવાજ... તેનો કર્કશ અવાજ એટલો ભયાનક હતો કે સાંભળનારનાં રૂંવાડાં ઊભાં થઈ જાય. તે કોઈ કાગડાનો અવાજ નહોતો લાગતો, જાણે કોઈ આત્મા ચીસો પાડી રહ્યો હોય.
ગામના લોકો તેને `ભૂતિયો કાગડો' કહેતા. ઘણી પેઢીઓથી લોકો આ કાગડા અને લીમડા વિશે ડરામણી વાતો કરતા આવ્યા છે. દાદા-દાદી તેમના પૌત્રોને કહેતાં કે અમાસની રાત્રે ક્યારેય એ લીમડા પાસે ન જવું.
મેં અને રોહને આ વાતોને ક્યારેય ગંભીરતાથી નહોતી લીધી. હું શહેરમાં મોટો થયો હતો અને ભૂત-પ્રેતમાં માનતો નહોતો. મારા દાદાનું ગામ જોવા હું પહેલી વાર આવ્યો હતો. ગામમાં આવ્યા પછી મેં પણ આ કાગડા વિશેની વાતો સાંભળી.
મને કુતૂહલ થયું અને મેં નક્કી કર્યું કે અમાસની રાત્રે હું પોતે જ આ કાગડાને જોવા જઈશ.
મારા દાદાએ મને બહુ સમજાવ્યો, "બેટા, એ કાગડો સામાન્ય નથી. એ લીમડા પર એક જૂના આત્માનો વાસ છે, જે કાગડાનું રૂપ લઈ લીમડા પર રહે છે. અમાસની રાત્રે એ આત્મા સૌથી શક્તિશાળી હોય છે.'' પણ હું ન માન્યો.
આખરે અમાસની રાત આવી. ચારે બાજુ ગાઢ અંધકાર છવાયેલો હતો. હું ધીમે ધીમે લીમડાના ઝાડ તરફ ચાલવા લાગ્યો. જેમ જેમ હું નજીક પહોંચ્યો, તેમ તેમ ઠંડો પવન ફૂંકાવા લાગ્યો અને વાતાવરણમાં એક વિચિત્ર શાંતિ છવાઈ ગઈ. અચાનક લીમડા પરથી એક કર્કશ અવાજ આવ્યો. મેં ઉપર જોયું. એ કાગડો ડાળી પર બેઠો હતો. તેની આંખો ખરેખર લાલ હતી, એકદમ લાલ! તે મારી સામે જ જોઈ રહ્યો હતો.
અને પછી તેણે ફરીથી અવાજ કર્યો. આ વખતે તે એટલો ભયાનક હતો કે મારા કાનમાં દર્દ થવા લાગ્યું. મને લાગ્યું કે કોઈ મારા મગજમાં સીધી ચીસો પાડી રહ્યું છે. ઝાડ પરથી સૂકાં પાંદડાં નીચે પડવા લાગ્યાં, જાણે કોઈ અદૃશ્ય શક્તિ તેમને ખેંચી રહી હોય. મને પરસેવો છૂટી ગયો અને મારા પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા.
હું ત્યાંથી જીવ લઈને ભાગ્યો. પાછળ વળીને જોવાની પણ મારી હિંમત નહોતી. મારા શરીરમાં એક અજબ ધ્રુજારી ફરી વળી હતી. હું દાદાના ઘરે પહોંચ્યો અને હાંફતાં હાંફતાં તેમને બધી વાત કહી. દાદાએ માત્ર માથું હલાવ્યું.
એ રાત પછી મેં ક્યારેય અમાસની રાત્રે એ લીમડાના ઝાડ પાસે જવાની હિંમત નથી કરી. ગામલોકોની વાત સાચી હતી. એ કાગડો ખરેખર સામાન્ય નહોતો. તે ભૂતિયો કાગડો હતો, જે અમાસની રાત્રે લીમડા પરથી પોતાની ભયાનક હાજરીનો અહેસાસ કરાવતો હતો. આજે પણ જ્યારે અમાસ આવે છે, ત્યારે મને એ લાલ આંખો અને કર્કશ અવાજ યાદ આવી જાય છે અને મારાં રૂંવાડાં ઊભાં થઈ જાય છે.
