હું અને રાહુલ વન્યજીવન ફોટોગ્રાફર તરીકે હંમેશાં નવા અને અજાણ્યાં જંગલોની શોધમાં રહેતા. આ વખતે મેં હિમાલયની તળેટીમાં આવેલા એક અવાવરું જંગલને પસંદ કર્યું હતું, જેના વિશે મેં ઘણી વિચિત્ર વાતો સાંભળી હતી. ગામના લોકો કહેતા કે ત્યાં એક કાળો દીપડો રહે છે, જે કોઈ સામાન્ય પ્રાણી નથી, પણ એક આત્મા છે જે રાત્રિના અંધકારમાં શિકાર કરે છે. મેં આ વાતને અંધશ્રદ્ધા ગણી અને મારા કેમેરા અને સાધનો લઈને જંગલમાં પ્રવેશ કર્યો.
પહેલા બે દિવસ બધું સામાન્ય હતું. મેં ઘણાં સુંદર પક્ષીઓ અને અન્ય પ્રાણીઓના ફોટા લીધા, પણ ત્રીજી રાત્રે મેં મારા કેમ્પ પાસે એક વિચિત્ર અવાજ સાંભળ્યો. તે કોઈ પ્રાણીનો અવાજ ન હતો, પણ એક ઠંડી, ધીમી ગર્જના હતી, જે મારા હાડકાં સુધી ધ્રુજારી પેદા કરતી હતી. મેં મારી ટોર્ચ લીધી અને બહાર જોયું, પણ મને કંઈ દેખાયું નહીં. બીજા દિવસે સવારે મને મારા કેમ્પથી થોડે દૂર એક હરણનો મૃતદેહ મળ્યો. તેનું ગળું ખૂબ જ ખરાબ રીતે ચીરી નાખવામાં આવ્યું હતું, જાણે કોઈ શક્તિશાળી પંજાએ તેને ફાડી નાખ્યું હોય. આસપાસ લોહીનાં કોઈ નિશાન નહોતાં, જે વિચિત્ર હતું. સામાન્ય રીતે શિકારી પ્રાણીઓ લોહી વેરવિખેર કરી દે છે, પણ અહીં બધું સ્વચ્છ હતું. મારા મનમાં ગામવાસીઓની વાત યાદ આવી.
રાત પડી. મેં મારા તંબુની અંદર બારીકાઈથી બધું સાંભળવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પવનનો સુસવાટાભર્યો અવાજ અને ઝાડનાં પાંદડાંઓના અવાજ સિવાય કશું જ નહોતું. અચાનક મારા તંબુની બહાર કોઈના ચાલવાનો અવાજ આવ્યો. તે ધીમાં અને ભારે પગલાં હતાં, જાણે કોઈ મોટું પ્રાણી ચાલી રહ્યું હોય. મેં શ્વાસ રોકી દીધા. પછી એક ઠંડી હવા મારા તંબુમાંથી પસાર થઈ અને મને મારા માથાની પાછળના ભાગમાં કોઈના શ્વાસની ગરમી મહેસૂસ થઈ.
મેં ધીમેથી માથું ફેરવ્યું. તંબુની ઝિપની પાછળ મને બે ચમકતી પીળી આંખો દેખાઈ. તે કોઈ સામાન્ય દીપડાની આંખો ન હતી. તેમાં એક વિચિત્ર અમાનવીય ચમક હતી. એ આંખો મને સીધી જોઈ રહી હતી, જાણે મારા આત્માને વાંચી રહી હોય. મને લાગ્યું કે મારો શ્વાસ અટકી જશે. મેં ચીસ પાડવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ મારો અવાજ નીકળ્યો નહીં. અચાનક તંબુની ઝિપ ધીમે ધીમે નીચે થવા લાગી. મને સ્પષ્ટ દેખાયું કે એક કાળો, ભવ્ય પંજો ઝિપ ખોલી રહ્યો હતો. એ પંજો એટલો મોટો હતો કે મારા આખા હાથને ઢાંકી દે. મેં મારા જીવનમાં આવો ભય ક્યારેય અનુભવ્યો ન હતો. મારો જીવ બચાવવા માટે મેં મારી પાસે રહેલી નાની છરી પકડી. જેમ જેમ ઝિપ પૂરી ખૂલી તેમ મેં એક મોટો, કાળો પડછાયો જોયો. તે દીપડો જ હતો, પણ તેની ચામડી પર કોઈ ચમક નહોતી, તે સંપૂર્ણપણે કાળી અને મેટ હતી, જાણે અંધકારમાંથી બનેલી હોય. તેની આંખો પહેલાં કરતાં પણ વધુ તેજસ્વી બની ગઈ હતી. તે ધીમે ધીમે મારા તંબુમાં પ્રવેશ કરી રહ્યો હતો. તેના દરેક પગલાથી ધરતી ધ્રૂજી રહી હોય તેવું લાગતું હતું. મેં મારી છરી ઉગામી અને તેની તરફ ફેંકી. છરી તેના શરીર પર વાગી ખરી, પણ તેને કોઈ અસર થઈ નહીં. તે હસતો હોય તેમ લાગ્યું. એક ઠંડો, કર્કશ અવાજ તેના ગળામાંથી નીકળ્યો. પછી તેણે મારા પર છલાંગ લગાવી.
મને ફક્ત એક ક્ષણ યાદ છે, તેના તીક્ષ્ણ દાંત અને મારા ગળામાં થતો અસહ્ય દુખાવો. પછી બધું અંધારું થઈ ગયું. સવારે જાગતા જ હું મારા તંબુની બહાર પડ્યો હતો. મારા ગળામાં કોઈ નિશાન નહોતું, પણ મારા શરીર પર હળવા ઘા'ના નિશાન હતાં, જે સામાન્ય રીતે પ્રાણીઓ કરતાં નથી. મારો કેમેરો અને વસ્તુઓ વેરવિખેર પડી હતી, પણ કંઈ ચોરાયું નહોતું! હું ઉતાવળથી ત્યાંથી ભાગ્યો. મેં પાછળ ફરીને જોયું પણ નહીં. આજે પણ જ્યારે હું રાત્રે સૂઉં છું, ત્યારે મને એ કાળા દીપડાની પીળી આંખો અને તેના ઠંડા શ્વાસની અનુભૂતિ થાય છે. હું જાણું છું કે મેં જે જોયું તે કોઈ સામાન્ય પ્રાણી નહોતું. તે અંધારા જંગલનો કાળો શિકારી હતો. એક આત્મા જે ફક્ત રાત્રિના સમયે દેખાય છે અને શિકાર કરે છે. મેં ક્યારેય એ જંગલમાં પાછા ન ફરવાની પ્રતિજ્ઞા લીધી છે.
