રાતનો અંધકાર ઘેરો બનતો જતો હતો. અમદાવાદ-ગાંધીનગર હાઈવે પર વાહનોની અવરજવર ધીમી પડી ગઈ હતી. મધ્યરાત્રિનો સમય હતો અને રસ્તાની બંને બાજુએ દૂર દૂર સુધી ખેતરો અને ઝાડીઓ પથરાયેલાં હતાં.
આકાશમાં ચાંદની પણ વાદળો પાછળ સંતાઈ ગઈ હતી, જેથી વાતાવરણ વધુ ભયાવહ લાગી રહ્યું હતું. આકાશ નામનો એક સોફ્ટવેર એન્જિનિયર મોડી રાત્રે ઓફિસથી ઘરે પાછો ફરી રહ્યો હતો. તેનું સ્કૂટર શાંત રસ્તા પરથી પસાર થઈ રહ્યું હતું. અચાનક તેણે પોતાની પાછળ એક વિચિત્ર અવાજ સાંભળ્યો. જાણે કોઈ સ્કૂટર પર સવાર થઈને તેની પાછળ આવી રહ્યું હોય. તેણે રિઅર-વ્યૂ મિરરમાં જોયું, પણ કોઈ દેખાયું નહીં. તેણે વિચાર્યું કે કદાચ તેનો વહેમ હશે.
પણ અવાજ વધુ સ્પષ્ટ થતો ગયો. સ્કૂટરના એન્જિનનો અવાજ નહીં, પણ જાણે કોઈના પાયલનો અવાજ હોય તેવું લાગતું હતું. આકાશે ફરી મિરરમાં જોયું. આ વખતે તેને એક આકૃતિ દેખાઈ. એક મહિલા, જેણે સફેદ સાડી પહેરી હતી અને તેના વાળ ખુલ્લા હતા. તે પણ સ્કૂટર પર જ સવાર હતી અને તેના સ્કૂટરનો કોઈ અવાજ નહોતો આવતો! માત્ર પાયલનો ધીમો છતાં સ્પષ્ટ અવાજ સંભળાતો હતો. આકાશને પરસેવો છૂટી ગયો. તેણે સ્કૂટરની સ્પીડ વધારી, પણ પેલી આકૃતિ પણ તેની સાથે જ સ્પીડ વધારતી હોય તેમ લાગ્યું. તે આકાશની બરાબર પાછળ આવી ગઈ હતી. આકાશને લાગ્યું કે કોઈ તેના ખભા પર શ્વાસ લઈ રહ્યું છે. તેણે હિંમત કરીને ફરી મિરરમાં જોયું.
આ વખતે પેલી મહિલાનો ચહેરો સ્પષ્ટ દેખાયો. તેની આંખો લાલઘૂમ હતી, ચહેરો કરચલીવાળો અને વિકૃત હતો. તેના હોઠ પર એક ભયાનક સ્મિત હતું. તેના દાંત બહાર નીકળેલા હતા અને તેના નખ ખૂબ લાંબા હતા. તે કોઈ સામાન્ય મહિલા નહોતી, તે એક ચુડેલ હતી! આકાશનું હૃદય જાણે ગળામાં આવી ગયું. તેણે ચીસ પાડી અને સ્કૂટરને વધુ ઝડપથી ભગાવ્યું. તેણે પાછળ જોવાની હિંમત ન કરી. રસ્તા પરના ખાડાઓ અને પથ્થરોની તેને પરવા નહોતી. તેને ફક્ત ત્યાંથી દૂર ભાગવું હતું. પણ ચુડેલ તેની પાછળ જ હતી. પાયલનો અવાજ હવે વધુ નજીક અને વધુ તીવ્ર બની ગયો હતો. આકાશને લાગ્યું કે તે તેનો પીછો છોડશે નહીં. તેણે એક વળાંક લીધો અને એક કાચા રસ્તા પર સ્કૂટર વાળી દીધું. તે રસ્તો ગામ તરફ જતો હતો. તેને આશા હતી કે ગામમાં પહોંચીને તે સુરક્ષિત રહેશે. કાચા રસ્તા પર સ્કૂટર ઊછળી રહ્યું હતું. અચાનક એક જોરદાર ઝટકો લાગ્યો અને આકાશનું સ્કૂટર સ્લીપ થઈ ગયું. તે રસ્તા પર પટકાયો. તેના ઘૂંટણ-કોણી છોલાઈ ગયા. તેણે ઉપર જોયું તો ચુડેલ તેની સામે હવામાં તરતી હતી!
તે ધીમે ધીમે આકાશ તરફ આવી રહી હતી. તેના ચહેરા પર વિકૃત હાસ્ય હતું. આકાશને લાગ્યું કે તેનો અંત નજીક છે. તેણે આંખો બંધ કરી દીધી.
અચાનક તેણે દૂરથી કૂતરાંઓના ભસવાનો અવાજ સાંભળ્યો. ગામ નજીક આવી ગયું હતું. ચુડેલ એક ક્ષણ માટે અટકી. તેની લાલ આંખોમાં ગુસ્સો દેખાયો. પછી એક ઝટકામાં તે અંધારામાં અદૃશ્ય થઈ ગઈ.
આકાશ ધ્રૂજતો ધ્રૂજતો ઊભો થયો. તેણે પોતાના સ્કૂટરને ઊભું કર્યું અને પછી જોયું તો તેના મિરર પર એક ચાંદીની પાયલ લટકેલી હતી. તેણે તરત જ તે પાયલને કાઢીને દૂર ફેંકી દીધી. તેણે આજુબાજુ જોયું તો તેની સામે એક નાના મંદિરમાં મોટું ત્રિશૂળ અને દીવો પ્રગટેલો હતો. પોતે જીવતો છે તેનો તેણે હાશકારો અનુભવ્યો. હવે તે રાત્રિનો અનુભવ તેના જીવનનો સૌથી ભયાવહ અનુભવ હતો. તે પછી આકાશે ક્યારેય મધ્ય રાતે એકલા હાઈવે પર જવાનું સાહસ કર્યું નહીં. જ્યારે પણ તે સ્કૂટરનો અવાજ કે પાયલનો અવાજ સાંભળતો, ત્યારે તેને પેલી સ્કૂટર પર સવાર ચુડેલ યાદ આવી જતી હતી.
